Anëtarët e VRS kryen gjenocid në Srebrenicë në korrik 1995. Liderët më të lartë civilë dhe ushtarakë të Serbisë, Radovan Karaxhiq dhe Ratko Mlladiq, u dënuan me burgim të përjetshëm para Gjykatës Ndërkombëtare për Krimet e Luftës për këtë krim. Në gjenocidin e Srebrenicës u vranë 8372 burra, djem, pleq…
Eshtrat e shumë prej tyre nuk u gjetën kurrë, e eshtrat e të vrarëve u gjetën jo vetëm në varreza masive parësore, por edhe dytësore, madje edhe terciare. Kjo do të thotë se kriminelët, duke u përpjekur të mbulojnë krimin e tyre, i varrosën të vrarët në varre masive, pastaj i gërmuan dhe i varrosën në vende të tjera, dhe pastaj i gërmuan përsëri dhe i transferuan në një vend të tretë.
Këto janë fakte të vërtetuara padiskutim deri tani.
Mirëpo, RTRS-së medias së kontrolluar nga Dodik dhe Vuçiq nuk i mjaftojnë as fakte të tilla, përkundrazi shfrytëzojnë çdo mundësi për ta mohuar këtë krim, më të madhin që është kryer në tokën e Evropës pas Luftës së Dytë Botërore.
Kësaj radhe atyre iu servir teksti i gazetarit britanik Keith Klarenberg i publikuar në portalin The Greyzone, me titullin “Varret masive, pyetje të vështira: roli sekret i Britanisë në Srebrenicë”.
Ky gazetar zakonisht merret me hulumtime mbi aktivitetet e shërbimeve sekrete britanike.
Në tekstin e përmendur, ai kryesisht flet për atë se si oficerët e inteligjencës britanike gjoja vepronin në zonën e Srebrenicës në vitin 1995 dhe se ata nuk ishin nën autoritetin e OKB-së, por të Londrës.
Flitet gjithashtu se si ata oficerë të inteligjencës kanë ditur për krimet e supozuara të Ushtrisë së BEH-së kundër serbëve në fshatrat përreth Srebrenicës.
Teza qendrore e tekstit është se ka pasur një marrëveshje të fshehtë mes Alija Izetbegoviqit dhe aleatëve perëndimorë, mbi të gjitha Britanisë dhe SHBA-së, sipas së cilës Ushtria e RBiH-së nuk do të reagonte gjatë sulmit të pritshëm të VRS-së në Srebrenicë, në të cilin rreth 5000 njerëzit “duhet” të vriten, për të detyruar ndërhyrjen ushtarake perëndimore kundër VRS.
Në tekst, Klarenberg i referohet dokumenteve të deklasifikuara të inteligjencës britanike. Mirëpo, në vetë tekstin ai publikoi në tërësi vetëm një dokument të shënuar sekret, në të cilin thuhet se që nga qershori 1995 oficerët e inteligjencës britanike kishin informacione për sulmin e VRS-së, por se ata nuk donin ta ndajnë atë informacion. me batalionin holandez UNPROFOR.
Dokumenti është i datës gusht 1999. Është publikuar edhe një pjesë e dokumentit, ku thuhet se sulmi i VRS-së në Srebrenicë dyshohet se është provokuar nga sulmet e Ushtrisë së BeH-së në komunikimin rrugor. Me sa duket, qëllimi i VRS-së ishte që t’i shtynte anëtarët e Ushtrisë së BeH-së drejt Srebrenicës, por pasi ata nuk hasën në ndonjë rezistencë, ata vazhduan depërtimin e tyre të mëtejshëm.
Gjithçka tjetër që thuhet në këtë tekst si provë janë dokumente publike më parë, si dhe tekste të publikuara më parë, të cilat mbështesin tezën se sulmi i VRS-së ishte i njohur paraprakisht, por se asgjë nuk u bë, për të provokuar ndërhyrjen ushtarake ndërkombëtare.
Mirëpo, edhe ky tekst, në të cilin janë bërë pretendime mjaft të diskutueshme, nuk ka qenë mjaftueshëm “cilësor” për RTRS-në, kanë shtuar detaje që nuk janë në tekst.
Kështu, në kuzhinën e RTRS-së, u ndërtua që komandanti i kohës së luftës i Srebrenicës, Naser Oriç, së bashku me anëtarët e shërbimit inteligjent britanik, “përgatitën terrenin” për sulmin dhe gjenocidin e VRS në Srebrenicë.
“Anëtarët e SAS, së bashku me Naser Oriqin, kanë përgatitur “terrenin” për “skenarin” e Srebrenicës para dhe gjatë korrikut 1995”, sipas tekstit të RTRS.
Në të gjithë tekstin e RTRS-së nuk përmendet asnjë nga faktet që kanë të bëjnë me gjenocidin në Srebrenicë që nga fillimi i këtij teksti, madje as që anëtarët e VRS-së vranë 8372 civilë në Srebrenicë.
Nuk është as fakti që Naser Oriqi u shpall i pafajshëm para tri gjykatave, Tribunalit të Hagës, Gjykatës Zvicerane dhe Gjykatës së Bosnjës dhe Hercegovinës, për akuzat nga RS dhe Serbia për krime lufte kundër civilëve të kombësisë serbe në zonën e Srebrenica. /Oslobodjenje
BONUS VIDEO: Rrahman Jasharaj tregon se kur ka qenë nxënës janë rrahur klasë me klasë për shkak të mësueses







