Kjo është dëshmia e një të riu në Gaza, për ditët e territ pa komunikim me botën e jashtme

Kam ecur me orë të tëra për të marrë disa informacione. Ecja përreth duke u ndjerë i verbër, i paaftë për të parë se çfarë po ndodhte me vendin tim dhe me të dashurit e mi. E bëra atë gjatë ndërprerjes tetëditore të telekomunikacionit që goditi Rripin e Gazës, ndërprerja më e gjatë e telefonit dhe e internetit që nga fillimi i luftës.

Nuk mund ta përdor më makinën, nuk kam para të paguaj 50 dollarët që kushton sot një litër benzinë, ndaj çdo ditë ecja një orë e gjysmë në këmbë për të shkuar në kufirin me Egjiptin, ku një mik i imi mund të përdorte rrjetet egjiptiane dhe më pas të ecja edhe një orë e gjysmë për t’u kthyer në shtëpi.

Kështu zbulova se Izraeli kishte bombarduar antenat e mëdha të kompanisë kryesore telefonike në Gaza dhe se kur teknikët iu afruan Khan Yunis për t’i riparuar ato u goditën gjithashtu: dy vdiqën, dy u plagosën. U desh një marrëveshje midis kompanisë dhe Izraelit për të riparuar përfundimisht defektin dhe ata vendosën kohën.

Zbulova gjithashtu varreza të përdhosura në Khan Yunis, ku IDF-ja nxori kufomat, shkatërruan varret, shkeli të vdekurit tanë me tanket e tyre.

Ata morën të paktën 21 trupa, i sollën në Izrael, i analizuan dhe më pas i kthyen në Rrip, duke i lënë pa varrosje. Ata e bënë këtë, thonë ata, në kërkimin e eshtrave të pengjeve të kapur më 7 tetor dhe sepse ata pretendojnë se milicët e Hamasit mund të fshihen në varrezat tona.

Mësova se Izraeli po vazhdon të zhvendosë njerëzit nga veriu dhe nga qyteti i Gazës, këtu të paktën katër shkolla që strehojnë refugjatë janë dëbuar: dikush u arrestua, të gjithë të tjerët u dërguan këtu në jug. Tani jemi të paktën një milion dhe 800 mijë njerëz në hapësirën e vogël të qytetit Rafah.

Të gjithë e dimë se kjo nuk është më një luftë e përkohshme, imagjinata më shpresëdhënëse se do të përfundojë pas tre muajsh, dhe ajo që dëgjojmë nga fjalimet e Netanyahut na bën të kuptojmë se Izraeli nuk po nxiton për të përfunduar objektivat e tij ushtarake, aq më pak që ka. Hamasi.

Dje u hodhën dhjetëra fletëpalosje në jug me foto të pengjeve ende në robëri: Izraeli nuk është në gjendje t’i lirojë, Hamasi nuk dëshiron ta bëjë këtë, ata na kërkojnë të japim informacion, qoftë edhe në këmbim të parave, por asnjë prej nesh e di vendndodhjen e tyre.

Kemi mbi njëqind ditë në luftë, pa ushqim, ilaçe, pa shpresë. Jemi të lodhur, të zemëruar me idenë se duhet të jetojmë ende në tenda. Shumë civilë vazhdojnë të vdesin: dy ditë më parë pati 165 viktima në 24 orë, 208 të plagosur; dje njëzet njerëz u vranë në Maghazi ndërsa zonat përreth spitalit Nasser dhe selisë së Gjysmëhënës së Kuqe në Khan Yunis vazhdojnë të bombardohen pa pushim duke vrarë të pafajshëm.

Në shëtitjet e mia të gjata, njerëzit që takoj më pyesin pandërprerë “kur do të përfundojë?”.

Në këto tetë ditë të gjata në errësirë ​​u gjendëm përballë zjarrit. Pak çaj, pak qumësht dhe disa biskota të sjella falë ndihmës humanitare.

Çdo mbrëmje me orë të tëra dëgjoja kanalet e radios egjiptiane dhe të Bregut Perëndimor që arritëm t’i përgjonim falë radios në celularin tim që funksionon edhe pa internet.

Ne ndoqëm dhe diskutuam në veçanti gjyqin e gjenocidit kundër Izraelit, përpjekjet e Katarit për të gjetur marrëveshje për një armëpushim dhe të gjitha lajmet që vinin nga Egjipti dhe Izraeli.

Lajmet nga lufta në Ukrainë, nga Kombet e Bashkuara, nga vendet arabe tani na interesojnë më pak. U ndjemë të tradhtuar. Por të rinjtë dëgjuan me interes edhe ndeshjet e futbollit të kampionateve evropiane dhe egjiptiane, duke diskutuar me gjallëri për trajnerët dhe lojtarët me më të rriturit.

Secili në mënyrën e vet u përpoq të përballonte ndërprerjen. Duke shkuar drejt kufirit me Egjiptin, zbulova se dikush kishte rikrijuar një lloj internet kafeje, si ato që ishin në modë dekada më parë.

Para një shtëpie të paktën pesëmbëdhjetë veta u ulën në karrige plastike, duke pirë çaj dhe duke shijuar diellin dhe lidhjen që i zoti i shtëpisë – falë një karte telefonike egjiptiane – ua vuri në dispozicion për një shekel në orë, vetëm 20 cent.

Por nëse mendoj për të gjitha kilometrat që kam përshkuar në këto tetë ditë, imazhi që më përsëritet më shumë në mendje është ai i mijëra njerëzve të ulur, të paaftë për të bërë asgjë. As duke lexuar një libër.

Nuk ka asnjë në Rafah dhe askush nga ne nuk solli një të tillë me vete.

Nga ana tjetër, të gjithë ikëm papritmas, pa arritur të hiqnim as batanijet apo kafshët shtëpiake. Sikur të kthehesha, megjithatë, në momentin që dola nga shtëpia me gruan dhe dy vajzat e mia, atëherë do të vrapoja në librari dhe do të merrja të paktën një roman të Dostojevskit.

Në fakt, do të merrja një libër të Jean-Paul Sartre. Më duhen fjalët e tij që të më largojnë nga këtu.

VIDEO BONUS: S’është në Gjermani, as në Zvicër, këto pamje vijnë nga Republika e Kosovës