Nuk ka ekzagjerim në atë që thotë Albin Kurti. Presidenti Vuçiq financoi, mbështeti dhe orkestroi sulmin terrorist të 24 shtatorit, ka thënë profesori i Universitetit John Hopkins, Daniel Serwer në peacefare.net, duke komentuar prezantimin e kryeministrit të Kosovës dhe presidentit të Serbisë para Këshillit të Sigurimit të OKB-së.

Policia e Kosovës që BE-ja dëshironte (dhe dëshiron) u përgjigj profesionalisht, vrau tre autorë dhe parandaloi që të ndodhte më keq, transmeton Ballkani.info.

Uashingtoni dhe Brukseli e dinë këtë, por nuk do ta thonë. Ata preferojnë ta lënë Vuçiqin të lirë.

Ata gjithashtu e lejojnë atë të shmangë përgjegjësinë për zgjedhjet e padrejta parlamentare dhe të falsifikuara në Beograd më 27 dhjetor.

Parlamenti Evropian bëri thirrje për një komision hetimor. Por deri tani Komisioni Evropian, Këshilli dhe shumica e shteteve anëtare po mbajnë gojën mbyllur për zgjedhjet që nuk do të kalonin në asnjë vend të BE-së.

Ata nuk janë as afër zgjedhjeve relativisht të lira dhe të ndershme të viteve të fundit në Kosovë, përfshirë ato dy që e vendosën Kurtin në detyrë.

Mos shikoni të keqen, mos dëgjoni asnjë të keqe, mos flisni keq

Pse kjo qasje “nuk shoh të keqen, nuk dëgjon asnjë të keqe, mos flisni keq” ndaj dikujt që po udhëheq një vend kandidat për anëtarësim në BE në një linjë gjithnjë e më të ngushtë me Rusinë dhe Kinën?

Shumë njerëz më thonë se municioni që Serbia i furnizon Ukrainës është një faktor. Por Beogradi me siguri i dërgon Moskës po aq municione apo furnizime të tjera ushtarake sa edhe në Kiev.

Mbështetja për “stabilitetin” është një tjetër shpjegim i mundshëm. Por Vuçiq nuk ka asnjë opozitë të qëndrueshme, as në anën liberal-demokratike të politikës serbe, as në anën etniko-nacionaliste.

Problemi i Serbisë është mungesa e konkurrencës politike, jo teprimi i saj. Është një forcë destabilizuese si në politikën e brendshme ashtu edhe në marrëdhëniet me fqinjët.

Ndërkombëtarët janë pjesë e problemit

Mungesa e fuqisë politike ndërkombëtare është një tjetër shpjegim. Negociatori i BE-së Miroslav Lajçak është i rraskapitur dhe në fund të litarit.

Dialogu që kishte më shumë se tre vjet e gjysmë u zhvillua. Beogradi ka hequr dorë vazhdimisht dhe me zë të lartë nga marrëveshjet e supozuara “ligjërisht të detyrueshme” të arritura atje.

Serbia refuzoi t’i nënshkruante ato në Këshillin e Sigurimit. Pa përparim të vërtetë në njohjen de fakto, nëse jo de jure, Prishtina refuzon të krijojë Asociacionin e komunave me shumicë serbe që Lajçak dhe negociatori amerikan Gabriel Escobar në mënyrë të pamatur e vendosën si prioritet kryesor.

Shumë shpresojnë se gjërat do të përmirësohen me ndihmën e Ndihmës Sekretarit të Shtetit James O’Brien.

Ai ishte mjaft i hapur ndaj boshnjakëve gjatë vizitës së tij të fundit në Sarajevë. Megjithatë, nuk është e qartë nëse ai është i gatshëm ta inkurajojë Vuçiqin për zgjedhjet serbe, dialogun me Prishtinën, sulmin terrorist më 24 shtator apo kidnapimin e tre policëve në territorin e Kosovës.

Jim (O’Brien) njeh vështirësitë e çdo zgjidhjeje politike dhe përpiqet t’i drejtojë përpjekjet e tij në një drejtim ekonomik, duke shpresuar të ndihmojë problemin e njohjes.

Pra, kujt i intereson?

Asnjë nga këto nuk është një problem i madh, të paktën siç shihet nga Uashingtoni apo Brukseli. Por nuk është një problem i madh derisa nuk është.

Vuçiq është gjithnjë e më serioz në përpjekjet e tij për të destabilizuar vendet fqinje me pretendime irredentiste dhe vetëviktimizuese në emër të popullatës serbe.

Rusët do ta shtyjnë atë në atë drejtim, për të bërë jehonë dhe për të forcuar pretendimet e tij në Ukrainë. Atmosfera në Bosnjë, Mal të Zi dhe Kosovë është gjithnjë e më e tensionuar.

Nuk do të duhej shumë përpjekje për të shkaktuar jostabilitet edhe në të tri shtetet, dhe pastaj për të justifikuar lëvizjen e tankeve serbe për të mbrojtur popullsinë lokale serbe nga thashethemet e rreme për spastrim etnik dhe gjenocid.

Edhe pa lëvizje revanshiste kundër fqinjëve të tij, Vuçiq mund të shfrytëzojë skenën e brendshme serbe për të promovuar dhunën.

Forcat e saj të sigurimit arrestojnë dhe rrahin disidentët që guxojnë të kërkojnë falje për krimet serbe në vitet 1990.

Madje ata kanë vendosur lule edhe mbi varrin e një vajze të vrarë nga forcat e sigurisë serbe në Kosovë.

Represioni e frikëson opozitën serbe dhe e siguron atë se nuk do të tërhiqet nga nacionalizmi serb i linjës së ashpër në Kosovë.

Pa dyshim, ajo është e prirur të mos e bëjë këtë gjithsesi, por Vuçiq dëshiron të sigurohet që askush të mos ketë idenë e pranimit të keqbërjes nga epoka e Millosheviqit. Si ministër i Informacionit, ai ishte shtylla e atij regjimi. /Ballkani.info/

​