“Poetët, piktorët dhe aktorët serbë nga pjesë të ndryshme të hapësirës kulturore serbe, e cila padyshim përfshin Malin e Zi dhe BeH, nuk janë afër Vuçiqit”, kështu e nis tekstin autorial Andrej Nikolaidis i portalit malazez CdM.

Në foton që tregon (Zoti na ruajt) triumfin e fundit zgjedhor të Aleksandar Vuçiqit, e shohim presidentin e Serbisë të rrethuar nga bartës të posteve të larta shtetërore në shtetet tjera serbe. Përballë Malit të Zi është Andrija Mandiq, kryetar i Kuvendit. Përballë Bosnje-Hercegovinës, gjegjësisht entitetit të Bosnjë-Hercegovinës – Republika Srpska, janë presidenti Milorad Dodik dhe ministri i tij i Sigurisë, Neshiq.

Fotoja për të cilën po flasim është një portret grupor i botës serbe. Asgjë në atë foto nuk është rastësisht: përkundrazi, gjithçka është konceptuar në detaje dhe është realizuar saktësisht. Në këtë kuptim, presidenti Milatoviq (presidenti i Malit të Zi) nuk ka të drejtë. Domethënë Andrija Mandiq është pikërisht aty ku i takon, shkruan tutje Nikolaidis, transmeton Ballkani.info.

Pse Andrija Mandiq, për hir të hipokrizisë dhe ruajtjes së iluzionit, për hir të mashtrimit, të mos ishte në foton që tregon triumfalisht se bota serbe është themeluar? Pse, kur ai investoi pak përpjekje për atë qëllim politik?

Poetët, piktorët dhe aktorët serbë nga pjesë të ndryshme të hapësirës kulturore serbe, e cila padyshim përfshin Malin e Zi dhe BeH, nuk janë afër Vuçiqit. Ka, po e përsëris, njerëz që përfaqësojnë në mënyrë simbolike shtetet. Sepse mesazhi është i qartë: fotografia tregon shtetin serb, jo vetëm hapësirën kulturore.

Përfaqësuesi i Lartë në BeH, z. Christian Schmidt, tha së fundmi se Aleksandar Vuçiq nuk po e bën botën serbe.

Është e vërtetë. Ai tashmë ia doli. Domethënë e bëri të veten. Z. Schmidt, më saktë tha se “Vuçiq nuk e përkrah botën serbe”. Pra, dreqin, thjesht ishte e sajuar – si gur në veshka, le të themi – dhe Vuçiq nuk e mbështet. Thjesht e ruan. Sot, e gjithë bota serbe, e cila nuk ekziston, voton për Vuçiqin: e gjithë është, praktikisht, një zonë elektorale. Dhe ky ishte një mesazh i rëndësishëm i zgjedhjeve në fjalë.

Një shënim për lexuesit veçanërisht budallenj dhe veçanërisht të korruptuar që pretendojnë se nuk e vërejnë se ku është bota serbe për ta. Ata e bëjnë atë, që bota serbe, të falë: Serbinë, Malin e Zi dhe gjysmën e Bosnjës.

Synohet që edhe veriu i Kosovës të jetë pjesë përbërëse e saj: por jo Kurti. Sepse Kurti, ndryshe nga burrat e mëdhenj që ishin apo janë në pushtet në vendin tonë, është politikan, jo një pulë gjithmonë e uritur. Dhe ai nuk është i korruptuar, ndryshe nga doajenët tanë. Epo, “miqtë tanë perëndimorë” nuk kanë çfarë ta shantazhojnë dhe ta detyrojnë t’i dëgjojë, kështu që ia dorëzojnë Vuçiqit një “bashkësi të komunave serbe” të cilën ai do ta bëjë pak nga pak, ligjërisht, mediatikisht, ekonomikisht dhe në çdo mënyrë tjetër të përjashtojë nga rendi i Kosovës dhe të shtojë atë në botën serbe.

Nëse bota serbe do të ishte një entitet shpirtëror që përfshin zona kulturore, gjuhësore dhe të tjera të bukura serbe që nuk kanë kufij, bota serbe do të ishte gjithashtu, le të themi, shteti i Vjenës dhe i Çikagos. Gjegjësisht, në të dyja ka më shumë serbë sesa në Mal të Zi, Kosovë apo Bosnjën Lindore me Hercegovinën Lindore.

Por hej. Bota serbe është një regjistrim klasik i territorit. Vetëm ato territore, ndryshe nga përpjekja e vitit 1992, duhet t’i aneksohen Serbisë pa luftë dhe gradualisht. Kur kushtet janë të përshtatshme.

Gjuha serbe është po aq e shenjtë për ju sa Lassie, Bigfoot dhe Yeti – por anasjelltas. Gjegjësisht, askush nuk i ka parë krijesat e listuara – vetëm disa pretendojnë se i kanë parë. Bota serbe, nga ana tjetër, shihet nga të gjithë – vetëm disa pretendojnë se nuk e shohin atë.

Dhe, në të njëjtën kohë, krijimi i botës serbe nuk ishte sekret. Në të kundërtën. Pak gjëra në këtë fushë ishin më transparente se rritja dhe themelimi i saj. Nëse tenderët tanë do të ishin kaq transparentë, ku do të përfundonim?

Gjithçka ndodhi publikisht, me zë të lartë dhe në pamje të qartë. Njerëz të rëndësishëm thanë se po bëhej. Institucionet e rëndësishme të Republikës së Serbisë kanë shkruar dokumente për këtë. Qeveritë morën vendime që armatosin atë botë. E vetmja gjë që mungonin ishin ato tabelat e verdha që shkruan “në ndërtim” dhe një vizatim i projektit, me datën në të cilën do të përfundojë godina.

E megjithatë, në Mal të Zi nuk mungojnë njerëzit që mund të dalin para kamerave dhe të shpallin se bota serbe është vetëm një spektër, vetëm një pjesë e rrëfimit të “propagandistëve të Milos”.

Bota serbe u themelua ndër të tjera me amin dhe përkrahjen aktive të fuqive të mëdha. Në të njëjtën kohë, roli i Rusisë në këtë ishte më pak i rëndësishëm dhe aspak vendimtar. Një mjet i rëndësishëm në krijimin e asaj bote ishte lufta kundër korrupsionit. Nuk duhet ta keni vënë re: regjimet padyshim të korruptuar të Milo Gjukanoviqit dhe Bakir Izetbegoviqit kanë rënë. Regjimi padyshim i korruptuar i Aleksandar Vuçiqit – është aty. Përkundrazi: nuk flitet për korrupsionin e tij. Vuçiq duket se sundon pa të meta. Dhe kështu do të jetë për aq kohë sa të zgjasë iluzioni i Kuint-it se Vuçiq mund të korruptohet me koncesione: se ai mund të bindet se, në kundërshtim me vullnetin autentik të qytetarëve të Serbisë, ai do ta çojë atë vend në perëndim.

Samuel Johnson, një konservator i vendosur dhe një autor i rëndësishëm i mendimit politik britanik të shekullit të 18-të, është autori i mendimit të cituar shpesh dhe të keqinterpretuar: “Patriotizmi është streha e fundit e të poshtërve”. Këtë mendim e përdorën disa propagandistë të botës serbe që vepronin në Mal të Zi për t’u marrë me patriotizmin malazez dhe për ta paraqitur atë jo vetëm si primitiv, por edhe të korruptuar, shkruan në fund Nikolaidis. /Ballkani.info/