Në tabloidet e Beogradit që janë afër regjimit të Vuçiqit, si dhe në mediat (të tjera) proruse dhe ruse në Serbi në mes të fushatës zgjedhore, nga njëra anë, vërehet një mungesë e dukshme e interesit për ngjarjet në Lindja e Mesme – pasi duartrokitjet për Putinin vdiqën për shkak të veprimit të Hamasit, i cili poshtëroi thellësisht Izraelin duke marrë parasysh se sa shumë investojnë në sektorin e mbrojtjes dhe inteligjencës. Ndërsa nga ana tjetër, ngjarjet në Ukrainë ndiqen me vëmendje të madhe, pra “sukseset” e Rusisë, më saktë politikat (të mençura) të Vladimir Putinit.

Kështu e nis tekstin gazetarja boshnjako-kroate Djenana Karup Drushko. Ajo thotë se nuk ka dyshim se zgjidhja e konfliktit në Ukrainë është gjithashtu e rëndësishme për Serbinë dhe Vuçiqin, dhe si pjesë e mbështetjes për “presidentin dhe progresistët”, deklaratat e Milorad Dodik për krijimin e një shteti kombëtar serb në Ballkani, më saktë në zonën e Bosnjë-Hercegovinës, Serbisë dhe Malit të Zi, duhet të respektohet edhe ndihma e Kishës Ortodokse Serbe.

Gazetarja përmend edhe ngjarjet në Kosovë. “Dhe, sigurisht, nuk duhet të harrojmë Kosovën: bashkimi i komunave serbe, për të cilin këmbëngul i gjithë Perëndimi demokratik (dhe Rusia), do të nënkuptojë fillimin e fundit të atij vendi që as që u lejua të njihej, do të vërtetohet sërish e drejtë, “sepse serbët natyrisht, nuk kanë bërë asnjë krim në Kosovë, dhe ende e mbajnë mend mirë betejën e Kosovës””, shkruan ajo.

Ajo pyet nëse Ballkani, pas Ukrainës dhe Lindjes së Mesme, do të bëhet pika e re e madhe e nxehtë.

“Liderët serbë në Ballkan nuk e fshehin se presin “ndryshime gjeopolitike” dhe “të forcohen miqtë e tyre” për të rrumbullakosur çështjen kombëtare serbe, d.m.th. luftërat në ish-Jugosllavi dhe nëse do ta shikonim më seriozisht historinë, shumë më herët”.

“E gjithë bota e di se Jugosllavia u sulmua nga NATO dhe në Shkup në konferencën e OSBE-së e konfirmoi sërish ministri i Jashtëm i Rusisë, Sergej Lavrov. Por kundër kauzës serbe në Ballkan, sipas pretendimeve të gjeneralmajor Mitar Kovaç, as NATO-ja nuk mund të bëjë asgjë, e cila në samitin e javës së kaluar arriti në përfundimin se pengesa më e madhe e tyre për të ngritur një “perde të re të hekurt” kundër Rusisë në Ballkan është tri “pika nevralgjike”: Republika Srpska, Kosova dhe Serbia”.

Ky është teksti i plotë:

Regjistrimi që filloi në Mal të Zi përshtatet në mënyrë të përkryer me gjithçka dhe, falë pyetjeve për kombësinë dhe gjuhën, edhe pse agjencia evropiane e statistikave Eurostat rekomandoi të mos shkohet me çështjen e kombësisë, u shndërrua në një çështje politike me rëndësi vendimtare për të ardhmen e Malit të Zi.

Nëse do të ishit serb, a do të votonit kundër SNS-së dhe Aleksandar Vuçiqit kur të shihni se bazuar në atë që po ndodh në botë dhe rajon, por edhe sipas mesazheve të shumta të politikanëve dhe një numri të madh mediash, “kauza jonë” po zhvillohet kaq mirë? Serbia është e vetmja në Evropë që refuzoi të vendosë sanksione ndaj Rusisë për shkak të agresionit të saj kundër Ukrainës, dhe Putini përfundimisht do të marrë Krimenë, Donbasin dhe do të shohim se çfarë tjetër. Pra, jo se Putini kishte të drejtë, por se ai do të dalë nga ajo luftë si fitues kundër gjithë Perëndimit.

A kishim të drejtë për Bosnjën dhe Hercegovinën, pas konfliktit “civil”, “etnik”, me të cilin Serbia, natyrisht, nuk kishte të bënte veçse duke i ndihmuar forcat serbe politikisht dhe ushtarakisht në çdo mënyrë dhe me përjashtim të vullnetarëve që shkuan në mbrojnë çështjen serbe në BeH, sepse serbët jo vetëm që morën Republikën Srpska, por ajo do të bëhet pjesë e Serbisë së madhe, pra e shtetit kombëtar serb. Po, kishim të drejtë.

Pasi Mali i Zi u shkëput dhe u përpoq të shkëpuste të gjitha lidhjet me Serbinë, por edhe me Federatën Ruse, Kisha Ortodokse Serbe, me ndihmën e forcave serbe dhe proruse, luajti një rol të madh, duke zgjuar ndërgjegjen kombëtare serbe, falë së cilës “më në fund Gjukanoviq dhe pasuesit e tij u larguan nga pushteti dhe Amfilochius zgjodhi një qeveri të re në ambientet e kishës. Teksa Dritan Abazovic festonte fitoren e Partizanit me tamburasit në Beograd, mund të kishte nisur lista që do të tregojë se kush i përket realisht Malit të Zi.

Dhe, sigurisht, nuk duhet të harrojmë Kosovën: bashkimi i komunave serbe, për të cilin këmbëngul i gjithë Perëndimi demokratik (dhe Rusia), do të nënkuptojë fillimin e fundit të atij vendi që as që u lejua të njihej. do të vërtetohet sërish e drejtë, sepse serbët, natyrisht, nuk kanë bërë asnjë krim në Kosovë, dhe ende e mbajnë mend mirë betejën e Kosovës.

E gjithë bota e di se Jugosllavia u sulmua nga NATO dhe në Shkup në konferencën e OSBE-së e konfirmoi sërish ministri i Jashtëm i Rusisë, Sergej Lavrov. Por kundër kauzës serbe në Ballkan, sipas pretendimeve të gjeneralmajor Mitar Kovaç, as NATO-ja nuk mund të bëjë asgjë, e cila në samitin e javës së kaluar arriti në përfundimin se pengesa më e madhe e tyre për të ngritur një “perde të re të hekurt” kundër Rusisë në Ballkan është tri “pika nevralgjike”: Republika Srpska, Kosova dhe Serbia.

Por, siç shpjegon dr. Branimir Nestoroviq, të ndryshojë me rrethanat gjeopolitike “vitin e ardhshëm kur kriza ukrainase të përfundojë dhe kriza në Lindjen e Mesme të bëhet më e qartë”, sepse “atëherë miqtë e mëdhenj të Serbisë në botë do të bëhen shumë më me ndikim”, dhe “Serbia nuk do të jetë më i detyruar të flasë për problemin e Kosovës të negociojë me Quintus-in”. Vojislav Sheshelj thotë se Serbia e ka vendin në BRICS, ndërsa Vuçiq bën miqësi me Lavrovin dhe Lukashenkon.

Nëse vetëm Trump dhe Dodik fitojnë në Amerikë, ata do të fillojnë shkëputjen paqësore të Republika Srpska, sepse “një shtet kombëtar serb në këto zona është një kërkesë plotësisht legjitime dhe politikisht korrekte, dhe pikërisht për këtë qëllimi i shumë njerëzve është ta bëjnë atë. e pamundur. E vetmja gjë është se serbët kësaj radhe nuk do të jenë aq naivë sa të fillojnë ndonjë veprim të dhunshëm për të arritur një qëllim politikisht legjitim”. Këtë Dodik e ka diskutuar edhe me të dërguarin e posaçëm të qeverisë gjermane për Ballkanin Perëndimor, Manuel Sarrazin, i cili i ka “pranuar” se Gjermania “është e vetëdijshme” se nuk mund ta pengojnë ndarjen e RS-së.

Ballkani, një pikë e re qendrore

A do të bëhet Ballkani, pas Ukrainës dhe Lindjes së Mesme, pika e re e madhe e nxehtë? Liderët serbë në Ballkan nuk e fshehin se presin “ndryshime gjeopolitike” dhe “të forcohen miqtë e tyre” për të rrumbullakosur çështjen kombëtare serbe, d.m.th. luftërat në ish-Jugosllavi dhe nëse do ta shikonim më seriozisht historinë, shumë më herët.

Nuk ka dyshim se miqtë e Serbisë janë të djathtët evropianë dhe sundimtarët autokratë në mbarë botën, të cilët pritet të mposhtin Perëndimin “urrryer” të udhëhequr nga SHBA, por gjithashtu nuk ka dyshim se rezultati i agresionit rus kundër Ukrainës mund të ketë ndikimin më të madh në zhvillimin e mëtejshëm të ngjarjeve në Ballkan. Çdo humbje e ukrainasve dhe dorëzimi i territorit ukrainas Putinit, pas ndihmës masive perëndimore për Ukrainën dhe të gjitha sanksioneve të vendosura ndaj Putinit, do të jetë një humbje e madhe për Perëndimin që do të ketë pasoja të rënda afatgjata në tokën evropiane. dhe mbi të gjitha në Ballkanin Perëndimor, ku sipas Serbisë “vëllazërore ruse”, as çështja e kufijve dhe jo e shteteve kombëtare.

Me një politikë të suksesshme perëndimore, Ukraina dhe Ballkani mund të zgjidheshin në një paketë, sepse në të dyja rastet, interesat e Rusisë dhe Perëndimit në tokën evropiane janë konfliktuale. Megjithatë, gabimet e kryera nga Perëndimi në Ballkan duke lejuar Rusinë të rrisë ndikimin e saj dhe të depërtojë thellë në të gjitha poret e shoqërive ballkanike, nga politika, përmes sigurisë dhe ekonomisë e deri te kultura, me rolin e fortë të Kishës Ortodokse Serbe, janë tani duke paguar. Me politikën e “neutralitetit”, Vuçiq krijoi një humor publik në Serbi që më së shumti mbështet Rusinë dhe me ndihmën e Kishës Ortodokse Serbe u rrit një brez i të rinjve që kryesisht nuk duan të anëtarësohen në NATO dhe as në BE. , duke zgjidhur kështu çështjen afatgjatë se në anën e kujt është Serbia “neutrale”.

Në të njëjtën kohë, ndikimi rus në sigurinë në rajon u rrit: nga formimi i disa organizatave joqeveritare përmes të cilave të rinjtë serbë nga Ballkani shkuan në Rusi për trajnime dhe arsimim, ndërsa oficerët rusë dhe oficerët e inteligjencës trajnuan qytetarët Mupov në Serbi dhe RS, përmes hapjes së zyrës së Ministrisë ruse të mbrojtjes në Beograd, disa qendrave humanitare (Nish) me të cilat lidhej stërvitja e formacioneve paraushtarake, me kampe stërvitore në rajon dhe qendra ideologjike për forcimin dhe përhapjen e çështjes kombëtare serbe. Të gjitha agjencitë perëndimore të sigurisë, si dhe NATO-ja, e dinin dhe e dinë këtë. Megjithatë, vlerësimi i tyre ishte se ata duhet të mbështesin “ndryshimet” në BeH dhe Mal të Zi, ndërsa me mbështetjen e Rusisë, Dodik, Vuçiq dhe liderët pro-serbë në Mal të Zi u forcuan. Ndërsa tani vlerësohet se çdo lëvizje më vendimtare mund të inkurajojë forcat serbe që të rrezikojnë seriozisht sigurinë në Ballkan. Gjë që Dodik ua thotë hapur. Kështu, politika afatgjatë e stabilizimit në Ballkan çoi në – destabilizimin.

Shuarja e zjarreve me benzinë

Pozicioni i Vladimir Zelensky është tronditur seriozisht për shkak të marrëdhënieve të brendshme në Ukrainë, zgjedhjeve të shpallura dhe dështimeve ushtarake me gjithë ndihmën perëndimore, si dhe humbjes së interesit të publikut botëror për shkak të konfliktit midis Izraelit dhe Hamasit. Dhe këto janë arsyet që e detyruan Zelenskyn të qajë me dëshpërim se Rusia po planifikon të hapë pikën tjetër të nxehtë në Ballkan. Në deklaratat e tij, të cilave tani po i referohen shumë, Zelenski as nuk tha ndonjë gjë që nuk dihet prej kohësh dhe as nuk doli me informacione që agjencitë perëndimore të sigurisë nuk i kanë pasur për një kohë të gjatë, madje edhe para Rusisë. agresioni kundër Ukrainës. Paaftësia e ukrainasve, me gjithë armët dhe ndihmën që morën nga perëndimi, për të arritur disa suksese serioze në front, e forcoi Rusinë në raport me Perëndimin më shumë se të gjitha veprimet e tyre në pjesë të tjera të botës dhe forcoi liderët serbë. dhe politika pro-ruse në Ballkan.

Megjithatë, ndryshe nga Ukraina, ku Perëndimi ka marrë një vendim shumë të qartë, politika e Perëndimit në Ballkan nuk është as e qartë dhe as konsistente, gjë që u jep erë në shpinë miqve rusë. Frika nga lëvizjet që do të kërcënojnë seriozisht Dodikun, Vuçiqin dhe politikën e forcave proserbe në Mal të Zi dhe Kosovë nuk zvogëlohet, por përkundrazi kontribuon në komplikimin e situatës së sigurisë për arsyen e thjeshtë se ata e kthejnë çdo dobësi dhe mungesë vullneti në ndërmarrin veprime më vendimtare në dobi të tyre.

Serbia është më e madhja në Ballkanin Perëndimor, por forca e saj nuk qëndron në territorin e saj, por në politikën etnike përmes së cilës krijon probleme për të gjithë fqinjët e saj dhe në këtë mënyrë forcohet. Po sikur politikanët shqiptaro-musliman të fillonin të udhëheqin një politikë të ngjashme në Ballkan? A nuk lind radikalizmi tjetër radikalizëm? Amnistia e një politike të tillë nuk është gjë tjetër veçse shuarja e zjarrit me benzinë ​​në Ballkan.

Mospërputhja e BE-së ndoshta shihet më së miri përmes Kroacisë dhe politikës së saj ndaj BiH-së, d.m.th. ndërhyrja e drejtpërdrejtë në punët e brendshme të BiH duke lobuar dhe duke kërkuar drejtpërdrejt ndryshime në Ligjin Zgjedhor në BeH. Kur i jep një shteti, anëtar i BE-së dhe NATO-s, i cili është gjykuar para gjykatave të OKB-së se ka marrë pjesë në një konflikt ndërkombëtar dhe për një tentativë të përbashkët kriminale, të drejtën për të minuar hapur sistemin politik në atë vend në interes. nga ato politika që janë gjykuar, ju po shkatërroni të drejtën ndërkombëtare dhe rendin ndërkombëtar. Dhe pastaj e bëni edhe më shumë përmes ambasadorëve që komentojnë vendimet e Gjykatës Evropiane për të Drejtat e Njeriut, duke pasur parasysh se ato nuk mund të zbatohen në Bosnje dhe Hercegovinë. Çfarë mund të presim nga Serbia dhe Rusia që nuk janë as në BE e as në NATO.

Bosnja dhe Hercegovina dhe Ballkani Perëndimor janë shembulli më i mirë se nuk ka siguri pa sundimin e ligjit. Megjithatë, shteti i së drejtës nuk i referohet vetëm legjislacionit kombëtar, por mbi të gjitha të drejtës ndërkombëtare dhe gjykimeve ndërkombëtare, zbatimi i të cilave duhet të jetë shembull i respektimit të vendimeve gjyqësore, pra të shtetit të së drejtës. Ka forca në Ballkanin Perëndimor që janë të gatshme ta mbështesin dhe ta zbatojnë këtë, por këto forca nuk janë as me Dodikun, as me Vuçiqin dhe as forcat proruse në Mal të Zi nuk duan t’i zbatojnë këto vlera. Jemi dëshmitarë të ndarjeve të mëdha në botë, dhe ndarjet në Ballkan tashmë dihen. A nuk është koha që ata të njohin njëri-tjetrin, të qëndrojnë në të njëjtën anë dhe të krijojnë një front të fortë dhe nëse është e nevojshme një “perde të hekurt” jo vetëm kundër ndikimit rus, por kundër të gjitha atyre forcave që duan të imponojnë pushtetin e tyre në Perëndim? Ballkani përmes anarkisë dhe forcës?