Rusja Yulia Ivkina do të donte që burri i saj të bëhej marangoz, jo ushtar. Por pandemia e koronavirusit goditi tregun rus të punës dhe të porsamartuarit po përpiqeshin të kishin një fëmijë, 18-vjeçari Igor Ivkin arriti në përfundimin se një kontratë afatshkurtër në ushtri është alternativa më e mirë për të siguruar të ardhmen e familjare. Igor u regjistrua në ushtri në shkurt 2021, pak para se Yulia të kuptonte se ishte shtatzënë. Pak më shumë se një vit më vonë, ai u vra në luftime të ashpra pranë Kharkovit.
Ai nuk jetoi shtatë muaj para ditëlindjes së tij të 20-të. “Njerëz nga zyra e regjistrimit ushtarak më thanë për vdekjen e tij, ata erdhën me një njoftim më 25 mars. Ai u varros më 30 mars në fshatin Vorontsovo, ku lindi”, tha Ivkina, 24 vjeç, për The Moscow Times. Sipas një rishikimi të deklaratave zyrtare dhe postimeve në mediat sociale, Igor Ivkin është një nga të paktën 25 ushtarët rusë nën moshën 20 vjeç që kanë vdekur duke luftuar në Ukrainë. Rusia pranoi një humbje prej 1,351 trupash që nga fillimi i luftës, por të dhënat e pavarura sugjerojnë se shifra reale është shumë më e lartë, siç është edhe numri i adoleshentëve të vrarë. Adoleshentët rusë të vrarë në Ukrainë i përkasin të ashtuquajturit “brezi i Putinit” i atyre që kanë lindur nën sundimin 22-vjeçar të presidentit.
Sipas ekspertit ushtarak rus Pavel Luzhin, shumë prej këtyre kontraktorëve të rinj nuk kanë përvojë ushtarake dhe janë më të prekshëm në vijën e frontit. “Kur je 18 ose 19 vjeç, nuk ke aq frikë nga vdekja sa në moshën 25 vjeçare, dhe me shumë testosterone në gjak, bën marrëzira”, thotë Luzhin. Numri i saktë i adoleshentëve në ushtrinë ruse është i klasifikuar, por, ka shumë të ngjarë, mijëra tani po luftojnë në Ukrainë. “Fëmijë, ne jemi fëmijë. Na morën”, dëgjoheshin britmat e disa ushtarëve rus në një video muajin e kaluar që besohet se kanë shërbyer në ushtrinë ruse gjatë një sulmi në qytetin ukrainas të Sumy.
“Ministria ruse e Mbrojtjes nuk ka asnjë ide për ne apo çfarë po bëjmë këtu, ata po na hedhin në m…” Të gjithë rekrutët e rinj që i bashkohen ushtrisë vijnë nga zonat rurale dhe jetojnë në varfëri të skajshme, dhe kontratën në ushtri e shohin si një shpëtim nga varfëria. Ushtarët më të rinj rusë që vdiqën në Ukrainë ishin 18 vjeç. Midis tyre janë Ilya Kubik, i cili vdiq disa javë para ditëlindjes së tij të 19-të, mijëra kilometra larg qytetit të tij të lindjes, Bratsk; dhe David Harutyunyan, gjithashtu 18 vjeç, nga Buryatia, i cili u vra nga zjarri i artilerisë ukrainase. Disa adoleshentë morën edhe medalje për luftën në Ukrainë. Tetëmbëdhjetë vjeçari Harutyunyan u nderua pas vdekjes me Urdhrin e Guximit pasi thuhet se e tërhoqi zvarrë një shokun e tij ushtar në siguri pak para vdekjes së tij. Nuk është e lehtë të verifikohen detajet e vdekjes së ushtarëve.
“Ushtarët rusë që vdiqën në luftë do të portretizohen gjithmonë si heronj. Njerëzve nuk u pëlqen të mendojnë se fëmija i tyre vdiq për asgjë”, thotë Allison Edëards, një akademike britanike e specializuar në militarizmin rus dhe edukimin patriotik. Ka prova që rekrutët detyrohen të nënshkruajnë kontrata – dhe kjo tashmë i lejon ata të dërgohen në zonën e luftës. “Pas tre muajsh shërbimi ushtarak, oficerët vijnë tek ju dhe ju ofrojnë të nënshkruani një kontratë. Nëse thoni jo, ata do të vijnë përsëri pas gjashtë [muajsh], nëntë [muajsh] dhe disa ditë para demobilizimit tuaj”, thotë Luzhin.
“Ata do të përpiqen t’ju bindin se ushtria ka nevojë për ju, duke iu bërë presione dhe shantazhe në ato momente që nuk kryejnë punë përpjekjet”. Shumë prindër të ushtarëve pretendojnë se para sulmit rus në Ukrainë, disa rekrutë u detyruan të nënshkruajnë kontrata. “Prindërve iu tha se djemtë e tyre thjesht u morën nga ushtria, u vulosën dhe kaq – tani ata janë ushtarë me kontratë”, tha për Meduza Olga Larkina, drejtore e Komitetit të Nënave të Ushtarëve . Sipas Luzhin, rekrutët janë dërguar në luftë më shumë se një herë më parë, duke përfshirë në Çeçeni në vitet 1990 dhe në Gjeorgji në 2008.
Zyrtarët rusë muajin e kaluar pranuan se disa rekrutë ishin në Ukrainë për herë të parë dhe posa kishin mbushur 18 vjet, por thanë se ishte një gabim dhe përgjegjësit do të ndëshkoheshin. Shumë ushtarë folën jo vetëm për mosgatishmërinë e tyre për të luftuar, por edhe për problemet me shpërndarjen e ushqimit. Yulia Ivkina thotë se burri i saj nuk kishte ushqim të mjaftueshëm dhe para vdekjes së tij u ankua për paaftësinë në ushtri.
“Ai ishte i mërzitur nga kaosi, mungesa totale e disiplinës, fakti që ata po ngatërroheshin gjatë gjithë kohës”, tha ajo. Një javë para pushtimit të Ukrainës, në fund të shkurtit, Ivkin ishte në gjendje të kthehej shkurtimisht në shtëpi nga Kursk, ku ishte atëherë, për të parë vajzën e tij të porsalindur. Por katër ditë pas fillimit të pushimit 10-ditor të propozuar, komandanti e telefonoi dhe i tha që të kthehej menjëherë në repart. “Fëmija ynë ishte vetëm dy javësh”, thotë Julia për vizitën e fundit të burrit të saj.







