Një sulm surprizë natën në kryeqytet që përfundon me arrestimin e kreut të shtetit, pas të cilit fuqia pushtuese deklaron se do të sundojë pafundësisht – ky është skenari që Vladimir Putin parashikoi për pushtimin e tij të Ukrainës në shkurt 2022.
Në vend të kësaj, u arrit nga Donald Trump në Venezuelë, duke kapur aleatin historik të Kremlinit, Nicolás Maduro, i cili tani është në gjyq në Nju Jork. Ndërsa zyrtarët rusë shprehin publikisht zemërimin, në sfond ka një respekt të pavullnetshëm dhe madje zili për efektivitetin e operacionit amerikan, shkruan The Guardian, transmeton Ballkani.info.
Urime për operacionin amerikan
Zyrtarisht, zyrtarët rusë reaguan me tërbim, duke dënuar sulmin si një shkelje flagrante të së drejtës ndërkombëtare dhe një precedent të rrezikshëm. Por prapa skenave të retorikës, ka një respekt pothuajse të pavullnetshëm për efektivitetin e grushtit të shtetit që Moska dikur e imagjinonte veten, por nuk ishte në gjendje ta kryente për shkak të një sërë dështimesh të inteligjencës dhe rezistencës së fortë ukrainase.
The White House is confirming U.S. military operations in Venezuela tonight. Let us be clear: these strikes are illegal. The President does not have the authority to declare war or undertake large-scale military operations without Congress. Congress must act to rein him in.… pic.twitter.com/KsbxS6TbSp
— Rep. Melanie Stansbury (@Rep_Stansbury) January 3, 2026
“Operacioni u krye me kompetencë”, shkroi kanali pro-Kremlin në Telegram, Dva Mayora, i cili ka lidhje të ngushta me ushtrinë ruse.
“Me shumë mundësi, pikërisht kështu duhet të kishte ndodhur ‘operacioni ynë special ushtarak’: shpejt, dramatikisht dhe me vendosmëri. Është e vështirë të besohet se Valery Gerasimov planifikoi të luftonte për katër vjet”, shtoi kanali, duke iu referuar shefit të Shtabit të Përgjithshëm Rus.
Komente të tilla shkaktuan pyetje midis zërave pro-luftës, me disa që vunë në dyshim hapur se si sulmi i shpejtë i premtuar i Rusisë në Ukrainë u shndërrua në një luftë të gjatë dhe vdekjeprurëse. Olga Uskova, një sipërmarrëse teknologjike pro-Kremlin, tha se ndihej me “turp” në emër të Rusisë për paturpësinë e ndërhyrjes së SHBA-së.
“Brenda një dite, Trump arrestoi Maduron dhe me sa duket i dha fund ‘operacionit të tij special ushtarak'”, shkroi ajo. Margarita Simonyan, propagandistja kryesore e Rusisë dhe drejtuese e RT, gjithashtu foli në Telegram, duke thënë se Moska kishte arsye “të ishte xheloze”, përcjellë Ballkani.info.
Shtrirja e kufizuar e Kremlinit
Për më shumë se dy dekada, Venezuela është përpjekur të ndërtojë një rrjet aleatësh anti-amerikanë – nga Rusia dhe Kina te Kuba dhe Irani – duke shpresuar të krijojë një bosht të ri të aftë për t’iu kundërvënë Uashingtonit. Megjithatë, pavarësisht se ministri i jashtëm i Rusisë premtoi mbështetje për regjimin e Maduros në dhjetor, pak analistë seriozë prisnin që Moska t’i vinte në ndihmë në ndonjë mënyrë kuptimplote.

E bllokuar në Ukrainë, Rusia ka parë aleatë të tjerë kryesorë të bien nga pushteti ose të dobësohen ndjeshëm gjatë vitit të kaluar – nga Bashar al-Asadi në Siri te një Iran gjithnjë e më i dobësuar – duke ekspozuar kufijtë e shtrirjes së Kremlinit.
“Situata është thellësisht e pakëndshme për Rusinë”, tha Fyodor Lukyanov, një ekspert i politikës së jashtme që këshillon Kremlinin. “Venezuela është një partner i ngushtë dhe aleat ideologjik, dhe Maduro dhe Putin kanë lidhje të gjata, duke i lënë Moskës pak zgjedhje përveçse të shprehë zemërimin ndaj veprimeve të SHBA-së. Megjithatë, dhënia e çdo ndihme të vërtetë një vendi kaq të largët, që vepron në një realitet gjeopolitik thelbësisht të ndryshëm, thjesht nuk është e realizueshme – për arsye teknike dhe logjistike.”
Ekziston edhe një llogaritje praktike. Prioriteti i Vladimir Putinit është Ukraina, dhe ruajtja e marrëdhënieve të mira me Trumpin për këtë çështje është shumë më e rëndësishme se fati i Karakasit. Pavarësisht premtimeve të Moskës për të mbrojtur Maduron, Kremlini nuk ishte i gatshëm të rrezikonte zemërimin e Trumpit për një teatër të largët.
“Putini dhe Trumpi aktualisht janë të përqendruar në një çështje shumë më të rëndësishme për Moskën: Ukrainën. Dhe pavarësisht gjithë simpatisë së Kremlinit për Karakasin, ata nuk kanë gjasa të prishin një lojë strategjike shumë më të madhe me një partner kritik për atë që ata e shohin si një shqetësim dytësor”, tha Lukyanov.
Optimizëm i zymtë në Moskë
Pavarësisht gjithçkaje, disa në Moskë shohin hapësirë për një lloj optimizmi të zymtë. Arrestimi i Maduros nga Trumpi, argumentojnë ata, mund t’i japë goditjen përfundimtare rendit ndërkombëtar të bazuar në rregulla dhe ta çojë botën në një stil të shekullit të 19-të – një stil në të cilin pushteti, jo ligji, formëson rezultatet dhe globi është i ndarë në sfera rivale të ndikimit, një model i mbështetur prej kohësh nga Rusia.
“Ekipi i Trumpit është i ashpër dhe cinik në promovimin e interesave të vendit të tyre”, shkroi me miratim Dmitry Medvedev, ish-presidenti rus. “Rrëzimi i Maduros nuk kishte të bënte fare me drogën – vetëm me naftën, dhe ata e pranojnë hapur këtë. Ligji i më të fortit është qartësisht më i fortë se drejtësia e zakonshme.” /Ballkani.info/







