Më 1 shkurt, liderët evropianë miratuan njëzëri një paketë ndihme dhe rimëkëmbjeje prej 50 miliardë eurosh për Ukrainën, duke bindur kryeministrin e Hungarisë, Viktor Orban, të heqë veton e tij të mëparshme për fondet.
Kjo pason vendimin historik të Këshillit Evropian (KE) në dhjetor për të hapur negociatat e pranimit me Ukrainën dhe Moldavinë, pavarësisht abstenimit të Orbanit për ‘pauzë kafeje’.
Vendimet e Këshillit Evropian fitojnë akoma më shumë rëndësi në mes të luftës së administratës amerikane për të siguruar më shumë fonde amerikane për Kievin, për të mos përmendur kthimin e mundshëm të presidentit, Donald Trump, vitin e ardhshëm.
Si pjesë e zgjimit të tyre gjeopolitik që nga shkurti i vitit 2022, udhëheqësit evropianë (gjithsesi 26 prej tyre) duket se e kanë kuptuar rëndësinë strategjike të zgjerimit të unionit drejt lindjes.
Fakti se samiti i jashtëzakonshëm i këshillit i këtij muaji ishte i nevojshëm, megjithatë, krahas pasigurive të krijuara nga Trump, tregojnë për një sfidë më të madhe për një BE të zgjeruar: nevojën për më shumë integrim të brendshëm.
Siç tha ish-kryeministri i Italisë, Mario Draghi, nëntorin e kaluar, “ose Evropa vepron së bashku dhe bëhet një union më i thellë, një bashkim i aftë për të shprehur politikën e jashtme dhe të mbrojtjes, si dhe të gjitha politikat ekonomike, ose nuk do të mbijetojë veçse si treg i vetëm”.
Kjo do të thotë, BE-ja ka nevojë për mekanizma operativë politikisht më efektivë nëse dëshiron të mbijetojë në një botë të peshave të rënda – një botë që kërkon vendimmarrje të shpejtë.
Një pengesë kryesore për një bashkim më të thellë duket se është opinioni publik evropian.
Narrativat politike të vendeve të ndryshme janë ende shumë vetë-referuese dhe të lidhura kryesisht me interesat kombëtare.
Nuk duket të ketë një frymë të madhe evropiane ‘nga poshtë’ që mund të ndihmojë në ruajtjen e një pozicioni të fortë mbrojtës në kontekstin ukrainas, me vendosjen e burimeve ushtarake, ekonomike dhe politike, dhe në të njëjtën kohë të zhvillojë një përpjekje të re për integrim.
Elitave politike të Evropës – dhe si rrjedhim shtytjes ‘nga lart’ – duket se aktualisht u mungon ambicia për të udhëhequr opinionin publik drejt një faze të re.
Por kjo mund të ndryshojë.
Siç ka gjetur sondazhi i ECFR, gjeneratat e reja duket se janë më të motivuar se sa të moshuarit nga interesat e përbashkëta si ndryshimi i klimës.
Dhe është e mundur që, pas një faze polarizimi për shkak të fushatave zgjedhore të Parlamentit Evropian këtë pranverë, rruga e integrimit mund të gjejë terren pjellor për të rifilluar në një bazë të re.
Udhëheqësit e pesë vendeve më të mëdha evropiane pritet të qëndrojnë të gjithë në detyrë për dy deri në tre vitet e ardhshme, duke u sjellë atyre kohën dhe sigurinë për të adresuar këtë imperativ.
Sistemet franceze dhe gjermane të qeverisjes sigurojnë Emmanuel Macron dhe Olaf Scholz; Giorgia Meloni duket se nuk ka rivalë të brendshëm.
Ndërkohë, Pedro Sanchez i Spanjës sapo është riemëruar dhe Donald Tusk duket se po e çon Poloninë prapa drejt evropianizimit më klasik.
Por kompromisi që pason zgjedhjet e Parlamentit Evropian tenton të mos prodhojë lidership të fortë në nivel të BE-së dhe boshti midis Francës dhe Gjermanisë duket se nuk po funksionon si dikur.
Në këtë vakum, mund të shfaqen figura dhe modele të reja – dhe Meloni dhe Tusk mund të luajnë një rol të rëndësishëm.
Për disa dosje, Meloni ka mbajtur qëndrime antievropiane, si vendimi për të mos ratifikuar reformën e Mekanizmit Evropian të Stabilitetit.
Por loja e saj është ndryshe nga euroskeptikët në damarin e Orbanit.
Meloni duket se po ripozicionon partinë e saj si një forcë që punon për një Evropë tjetër, me më shumë hapësirë për nacionalistët; por si forcë konstruktive, jo shkatërruese.
Në këtë situatë, një zgjidhje mund të jetë përpjekja për të arritur marrëveshje në lidhje me nivelin e integrimit në BE midis aktorëve kryesorë evropianë dhe më pas atyre më të vegjël.
Italia, Franca dhe Gjermania përbëjnë 65 për qind të tregut të brendshëm dhe ende kanë fuqi të konsiderueshme tërheqëse.
Në të vërtetë, ishte kjo treshe, së bashku me presidenten e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, që udhëhoqi negociatat me Orban në takimin e këtij muaji, përpara se të zgjeronte diskutimet me liderët e tjerë.
Mekanizmat e ndryshueshëm të integrimit trepalësh ose katërpalësh (për shembull me Spanjën ose Poloninë) mund të jenë fillimi i një Evrope me qendra koncentrike.
Deri në fund të vitit, Këshilli Evropian do të ketë emëruar një president të ri.
Vetë Draghi mund të jetë një kandidat i mirë për të çuar përpara këtë rrugë të re dhe për të siguruar udhëheqjen e fortë që kërkon ndryshimi në këtë masë.
Ai nuk është një politikan, por një teknokrat super-evropian, i cili, pavarësisht kësaj, mbikëqyri periudha shumë të vështira politike si në BE ashtu edhe në Itali.
Kjo do të thotë se ai i kupton presionet e brendshme me të cilat përballen liderët evropianë, ndërkohë që ka gjithashtu shtysën dhe përvojën për të gjetur mënyra të reja për të arritur një integrim më të madh në BE.
Mbështetja e emërimit të Draghit do të ishte një mundësi e mirë për të demonstruar se ai ndoshta do të ishte një kandidat i shkëlqyer edhe për qeveritë e tjera.
Një Evropë koncentrike me Draghin në krye mund të pajtojë kështu idenë e vjetër të integrimit evropian, presionet e reja konservatore dhe nevojën urgjente të BE-së për të paraqitur një front të bashkuar ndaj rrezikut të jashtëm.
Shkruar nga, Arturo Varvelli, Shefi i Zyrës së Këshillit Evropian për Marrëdhëniet me Jashtë
VIDEO BONUS: Keqpërdorimet me patentë shofer, Durmishi flet për ndërmarrje kriminale: Prin Peja







