Po kërkohet francezi Mario Draghi. Me zvogëlimin e perspektivës së një shumice absolute për Asamblenë Kombëtare, shanset për një qeveri të unitetit kombëtar të mbështetur nga një “shumicë pluraliste” po rriten, siç ka filluar të thotë tashmë kryeministri Gabriel Attal.
Një qeveri teknike e stilit italian, apo një koalicion i madh i stilit gjerman: në çdo rast, një ekzekutiv me marrëveshje të gjera.
Përkufizimet ndryshojnë, edhe sepse është një strukturë politiko-institucionale që duhet shpikur ende, përballë rrezikut të një vendi që mund të mbetet i paqeverisur për muaj.
Kush mund të jetë pionier i një zgjidhjeje të tillë?
Të gjithë sytë janë drejtuar drejt BQE-së, ku ndodhet sot Christine Lagarde. Macron kishte propozuar që ajo të bëhej kryeministre në fillim të vitit.
“Do të isha e nderuar t’i shërbeja përsëri vendit tim, por kam një mision për të përmbushur”, u përgjigj Lagarde në atë kohë, duke këmbëngulur se ajo nuk mund të braktiste betejën kundër inflacionit.
“Nëse do të më propozonin që të isha mbretëresha e Prusisë, do të thosha jo”, shpjegoi presidentija e BQE-së, duke shtuar “Për momentin”.
Ja pra, momenti ka ndryshuar.
Disa përmirësime në inflacion kanë filluar të shihen, por mbi të gjitha, pacienti i madh i Evropës rrezikon të bëhet Franca. Dhe në prapaskenë, emri i Lagarde është kthyer në lajme.
Së bashku me opsionet e tjera: Pierre Moscovici, president aktual i Gjykatës së Audituesve, Michel Barnier, ish-komisioner i BE-së, Laurent Berger, ish-sekretar i sindikatës së moderuar Cfdt.
Deri të dielën në mbrëmje, ata përreth Elysee-së nuk duan të ekspozohen, u ndalohet të vënë në lojë hipotezën e një qeverie të përkohshme.
“Do të ishte një favor i jashtëzakonshëm për Marine Le Pen, e cila mund të fillojë të denoncojë manovrat për të anashkaluar votën popullore”, shpjegon një burim në rrethin e kreut të shtetit.
Megjithatë, Emmanuel Macron po reflekton mbi të.
Një nga shenjat që manovrat e mëdha kanë nisur është takimi në Elysee që u zhvillua dje me Gerard Larcher, president i Senatit, pozicioni i dytë në shtet dhe figurë me ndikim i së djathtës goliste që nuk është marrë vesh me Le Pen.
Macron, i akuzuar si “një zjarrfikës zjarrvënës” për vendimin e tij të papritur për të thirrur zgjedhjet, tani po përpiqet të frenojë zjarrin që mund të shpërthejë pas votimit. Nëse mbrëmjen e së dielës nga votimi nuk del një shumicë absolute, atëherë ai dhe vetëm ai sipas Kushtetutës do të duhet të emërojë një kryeministër.
“Edhe në një situatë të shumicës relative”, specifikon një makronist.
Numrat për të cilët po mendojmë, në fakt, janë të vegjël. “Nëse RN-ja nuk ka një shumicë absolute, nëse ka 220 deputetë apo më shumë, kjo do të varet nga sa mandate kanë socialistët”, arsyeton Alain Minc, i cili prej 40 vjetësh njeh pushtetin dhe të fuqishmit.
“Macron ka pak hapësirë që të përpiqet të formojë një qeveri të unitetit kombëtar me një rol të rëndësishëm për socialistët dhe disa republikanë. Ai do të bëhej kështu një President i Republikës në stilin italian”, përfundon Minc.
Do të ishte një qeveri që bashkon “harkun republikan”, siç tha presidenti aktual i Asamblesë Kombëtare, Yawl Braun-Pivet: një pjesë e së djathtës anti-Ciotti, të gjithë deputetët e bllokut qendror, shumicën e socialistëve, komunistët dhe te gjelbrit.
Dhe ndoshta edhe një pjesë e France Insoumise, duke qenë se partia e Jean-Luc Mélenchon-it tashmë përshkohet nga rryma të ndryshme, me disa deputetë që mund të shkëputeshin nga Lideri.
Do të ishte një koalicion i të gatshmëve për t’u marrë me emergjencat dhe që mund të arrijë në 250 deputetë në numër.
Aq sa kishte Macron para se të shpërndante Assemblée Nationale.
“Një qeveri teknike nuk ka ndodhur kurrë nën Republikën e Pestë”, vëren konstitucionalisti Jean-Philippe Derosier. “Ne duhet të frymëzohemi nga Italia, me një President që konsultohet me forcat politike, ose cakton dikë që ta bëjë atë për të, duke marrë parasysh se, sipas Kushtetutës, nuk do të mund të shpallin zgjedhje të reja legjislative për një vit”.
Ky është rreziku i gjithë operacionit politik.
Një qeveri teknike nuk do të ishte e detyruar të kërkonte investimin e parlamentit dhe mund të qeveriste me një shumicë relative.
Në të njëjtën kohë, Macron duhet të sigurohet që të mos ketë një shumicë absolute të gatshme për të votuar kundër tij për mosbesim: domethënë më shumë se 289 deputetë që mund ta rrëzojnë menjëherë.
Në rast mosbesimi, Macron do të duhej të propozonte një emër tjetër, dhe më pas ndoshta një tjetër, duke hyrë në një spirale skëterrë.
Ai mund të denonconte në atë rast papërgjegjshmërinë e forcave politike që bllokojnë vendin, por në atë moment do të fillonte presioni për ta detyruar të jepte dorëheqjen.
Kreu i shtetit përsërit se do të qëndrojë në Elysee deri në vitin 2027.
Por në rast të zgjedhjeve të parakohshme presidenciale, Le Pen do të kishte një shans edhe më të mirë për të fituar, e forcuar duke u përjashtuar nga qeveria e përkohshme.
Pas Draghit, do ishte Meloni franceze.







