Për Pavel Petrakov, një toger 23-vjeçar në një njësi ushtarake që monitoron mbrojtjen ruse të hapësirës ajrore, fakti që dera e dhomës së konviktit të caktuar nga oficerët i ra nga menteshat ishte mjaft e keqe.
Në dyshemenë e drurit kishte edhe njolla të vjetra gjaku dhe feçe. Por pika e thyer mund të ketë qenë turmat e buburrecave në kuzhinën e përbashkët.
“Kur shkova në shkollën ushtarake, mendova se ushtria ishte e lezetshme, oficerët ishin elita e shoqërisë,” tha Petrakov, i cili u emërua pasi u diplomua me nderime nga një akademi ushtarake prestigjioze e Shën Petersburgut.
“Nuk e kisha imagjinuar asnjëherë që mund të pini ashtu dhe t’u bërtisni fëmijëve. Ata janë derra në shtëpi dhe pinë pije në punë,” deklaroi ai. “Gjëja më e neveritshme, për shkak të së cilës shumë ikin nga ushtria, është se të trajtojnë si një bishë.”
Petrakov është një prej shumë oficerëve ushtarakë që japin dorëheqjen nga detyra, të demoralizuar, të neveritur, ose thjesht të ngopur nga kushtet fizike dhe psikologjike ku janë të detyruar të shërbejnë.
Ndërkohë që problemi i përndjekjes së rekrutëve mbetet një problem kokëfortë dhe shumë i dokumentuar në forcat e armatosura të Rusisë, çështja e dorëheqjes së oficerëve në shenjë proteste është më pak e njohur.
Por, në mënyrë anekdotike, oficerët që pranojnë të flasin thonë se kjo çështje është një problem në rritje.
Ndërsa ai është duke pritur për miratimin zyrtar të shkarkimit të tij dhe dokumentet e tij janë të përziera nga një zyrë në tjetrën, Petrakov shfaqet në stacionin e tij të detyrës rrallë – vetëm për të shmangur ndjekjen penale për dezertim.
“Unë nuk shërbej vërtet. Unë paraqitem një herë në javë që të mos marr një dënim, por gjithsesi shteti më paguan rrogën”, tha ai. “Dhe ka qindra njerëz si unë në të gjithë Rusinë”.
Vrazhdësi, poshtërim dhe budallallëk’
Roman, 23 vjeç, i cili kërkoi të përdorte vetëm emrin e tij të parë nga frika e ndëshkimit nga ushtria, ndoqi të njëjtën akademi ushtarake të Shën Petersburgut si Petrakov, por ai e la shkollën përpara provimeve përfundimtare pasi, tha ai, plagosi rëndë gjurin.
Mjekët ushtarakë dhe civilë, ai pa që as nuk mund ta diagnostikojnë, as ta trajtojnë.
“Dhe çdo herë që më duhej të kërkoja pushim dhe të dëgjoja gjëra të ndryshme të këqija, se isha një falsues dembel, etj.,” tha ai. “Në fakt, është e tmerrshme kur ata nuk të besojnë dhe të konsiderojnë një person të klasit të dytë, por kjo është norma në ushtri.”
“Sigurisht, është turp që nuk e mora kurrë diplomën, por nuk më vjen keq që ndodhi: ndoshta do ta kisha lënë ushtrinë gjithsesi, sepse është shumë e vështirë të durosh vrazhdësinë, poshtërimin dhe turpësinë, por do u deshën muaj”, tha Roman.
Pas diplomimit në Universitetin Shtetëror të Mjekësisë Rostov dhe përfundimit të një programi të specializuar trajnimi për mjekët ushtarakë, toger Pavel Zelenkov u caktua në shtator 2020 në një regjiment pushkësh të motorizuar në Klintsy, afër kufirit me Bjellorusinë, ku u emërua shef i njësisë mjekësore.
“Nëse flasim për pajisje mjekësore, atëherë praktikisht nuk kishte asgjë. Ju ofroni vetëm ndihmën e parë dhe dërgoni [pacientin] më poshtë zinxhirit komandues ndërsa Komandantët ju konsiderojnë të parëndësishëm në rastin më të mirë” tha ai.
Zelenkov dha dorëheqjen pas tre muajsh në shërbim, megjithëse nuk u shkarkua për gjashtë muaj të tjerë. Tani, ai punon si mjek civil i urgjencës. Ai tha se ishte i lumtur “e gjithë kjo çmendinë e ushtrisë ka mbaruar”.
Ashtu si në epokën sovjetike, Rusia ende kërkon që të gjithë burrat e moshës 18 deri në 27 vjeç të shërbejnë në ushtri ose të bëjnë shërbime të ngjashme publike; qeveria në vitin 2019 u përpoq të largohej nga rekrutimi, drejt një force më të vogël, profesionale, por ky ndryshim ka ardhur ngadalë.
Ligji rus nuk lejon dorëheqjen e parakohshme nga një kontratë ushtarake thjesht me kërkesë të një ushtaraku. Mund të ndodhë vetëm “për shkak” – një shkelje e dokumentuar e kushteve të kontratës. Një oficer që prish kontratën e tij para kohe mund të përballet me akuza penale.
“Përshëndetje! Mirë se vini në ushtri!”
Ministria e Mbrojtjes nuk bën të ditur se sa oficerë në vitet e para të shërbimit kërkojnë të japin dorëheqjen para kohe.
Togeri Andrei Ivanov, i cili komandonte një njësi mjekësore të bashkangjitur në Batalionin e Parë të Pushkave të Motorizuara të stacionuar në rajonin ukrainas të Krimesë të pushtuar nga Rusia, u emërua si oficer pasi ndoqi një akademi tjetër ushtarake në Shën Petersburg.
Ai paraqiti një letër dorëheqjeje në tetor 2019, por ishte në gjendje të linte shërbimin zyrtarisht vetëm më shumë se një vit më vonë.
“Pas një muaji shërbim, kuptova se këtu nuk kishte ilaçe dhe i gjithë aktiviteti im u reduktua në punë me armë dhe personel”, deklaroi Ivanov. “Kam dorëzuar një letër dorëheqjeje, sepse dua të trajtoj njerëzit dhe jo vetëm të bëj stërvitje”.
Që kur hyri në jetën civile, ai ka punuar, vetë dhe me një organizatë joqeveritare të ndihmës juridike, për të ndihmuar oficerët e tjerë që kërkojnë dorëheqje të hershme nga shërbimi. Sipas tij, janë të paktën 120 persona që ai njeh, të cilët po përpiqen ta bëjnë këtë.
Ai gjithashtu regjistroi një video të quajtur “Si të japësh dorëheqjen?” dhe e postoi në YouTube.” Që nga publikimi në shtator 2020, ai ka marrë më shumë se 85,000 shikime.
“Të gjithë ata që vijnë tek ne për ndihmë janë njerëz kaq të zhgënjyer, tha Ivanov.
“Pastaj ‘Përshëndetje! Mirë se vini në ushtri!’ Dhe botëkuptimi i tyre ndryshon, përplaset me realitetin akomodime të tmerrshme, ndërrime të pafundme dhe punë shtesë të papaguara,” tha ai
“Nëse i lini të gjithë ata që duan të ikin të shkojnë dhe të paguajnë më shumë për ata që qëndrojnë, duke hequr gjithë këtë idiotësi dhe poshtërim të ushtrisë, të gjithë do të jenë të lumtur në fund”, shtoi Ivanov.







